iki sanatçının ortak bir noktası da "kaybolan dünyanın hüznü"dür. Angelopoulos'un filmlerinde sınırlar, göçler, yıkılan idealler ve yaşlanan insanlar vardır. Yaşar Kemal'de ise yok olan zengin yerel kültür, savaşların bıraktığı yaralar, sürgünler ve geçmişin silinmesi. İkisi de tarihin büyük hareketlerini sıradan ...